RunePL.com polski portal poświęcony grze runescape!

Legenda o Arravie 3

Legenda o Arravie III

By Badun

Anonimowy autor, skopiowane ze zwoju zwanego Arrav z Avarrocka, bohater ludzi.

________________________________________________________________________________

Bitwa o duszę

Arrav długo błądził po polach i lasach. Chodził od szczytów na zachodzie, po północne doliny i w każdym miasteczku, każdej wiosce, do której przyszedł pytał ludzi na temat tarczy, którą widział we śnie. Choć Imcando go przywitał i powiedział mu, że mieli tarczę, jednakże on mógł jedynie modlić się, że może gdzieś ją znajdzie.

W każdym miejscu, do którego poszedł i przy każdej rozmowie, w którą się wdawał wszyscy nagle bledli na wzmiankę o Zemouregal’u. Tak, więc Arrav został Podróżnikiem, człowiekiem bez domu, do którego mógł wrócić, człowiekiem ze śmiercią depczącą mu po piętach i przezwiskiem wygnańca.

W tym właśnie czasie, dusza Arrav’a spadła bardzo nisko, i w swym smutku znalazł on jaskinię, w której mógłby przeżyć, z dala od ras, które mogły cierpieć z powodu jego przekleństwa i z dala od tych, którzy go wygnali z powodu jego przekleństwa. Tam, w cieniu pełzał on niczym krab patrząc na rosnącą trawę i bestie biegające po polach, nieświadome jego obecności.

Ale ta jaskinia nie była pusta. W jej głębi, tak stara jak cienie, które ją ukryły poruszała się bestia. Smród głodu i potu dochodził od Arrav’a i bestia, która spała od tysięcy lat, otworzyła jedno ze swoich oczu. Zarysy sylwetki na tle nikłego światła, bestia patrzała na Arrav’a niczym ludzie na bydło. Tak cicha jak gdyby spała, otrząsnęła się ze swojej drzemki, odzyskała moc w swoim ciele i ogień w swojej duszy. Arrav, nieświadomy niebezpieczeństwa, patrzał na świat przebiegający przed jego oczami.

Bestia, stojąc już na swych nogach, poruszała się niczym ciemność w kierunku Arrav’a, szurając nogami w niecierpliwości. Jednakże bestia nie była świadoma jego zmysłów, jego refleksu i jego siły i gdy wystawiła swą zimną dłoń próbując dotknąć jego ramienia, on odwrócił się z mieczem w swojej ręce.

Walczyli oni, przez dwa dni i noc obydwoje tak silni i szybcy jak ich przeciwnik, obydwoje walcząc o przeżycie z jedynym godnym wrogiem, jakiego spotkali. I w końcu, gdy drugiego dnia słońca zaszło, miecz Arrav’a złapał ostatni błysk słońca i oślepił bestię wystarczająco długo, by Arrav mógł wbić jego koniec w klatkę bestii. Diabelski krzyk wydobył się z gardła bestii, i echo jaskini przedłużyło to na długo po jej śmierci.

Odpoczywając po długiej walce, Arrav zaciągnął bestię do światła księżycowego by móc zobaczyć jej twarz. Wymazując ślady wiekowego snu z jej twarzy, Arrav spojrzał na stworzenie tak podobnego do niego i zapłakał.

„Jestem na złej drodze” pomyślał. „Gdybym tu został, w tej jaskini stałbym się taki jak ta bestia – pełen nienawiści, szału i głodu. Mam przeznaczenie, I musze stawić czoła wszystkiemu, co Bogowie postawią na mej drodze”.
Rozpogodzony, Arrav opuścił jaskinię by powrócić do swych ludzi wiedząc, że pomimo bali się przekleństwa, na pewno potrzebują jego siły.

________________________________________________________________________________

Avarrocka Spalona

Przechodząc przez pola na południe od Avarrocki, ponad drzewami, Arrav zobaczył kolumnę czarnego dymu. Był to bezwietrzny dzień, i widok tej kolumny dymu przypominała Arravowi wielki palec zdenerwowanego Boga. Przyspieszył kroku, biegnąc przez las, na krańcu którego leżała Avarrocka. Kilka bestii wybiegło na niego zza drzew, ale on nie poświecił im żadnej uwagi, odpychając ich kły i pazury swoimi potężnymi rękoma.

Gdy wybiegł z lasu, zobaczył to, czego się obawiał: Avarrocka została doszczętnie spalona. Po środku tej ruiny, Arrav zobaczył tych, którzy to zrobili. Stały tam gobliny, z szczątkami uzbrojenia i strzałami wokół nich.

Znajdując kilka osób, które przeżyły i pochowały się w świętym miejscu na wschód od wioski, Arrav wziął najsilniejszych mężczyzn i najszybszych chłopców, i wyruszył na zachód w kierunku ziemi, która została przejęta przez gobliny.

Ludzie Avarrocki przybyli do wioski późno w nocy, gdy gobliny odpoczywały po zwycięstwie. Kilka kłóciło się o to, który z nich weźmie kosę należącą niegdyś do farmera. Straż wokół obozu była niewielka.

Podczas gdy jego ludzie zbiegli do wejścia wioski, chowając się za kamieniami, Arrav zobaczył błysk w kącie swojego oka, niczym stal w świetle księżyca. Spojrzał na jednego z ludzi Avarrocki, którzy z nim przybyli. Jego oczy były twarde i pełne determinacji, a jego zęby wyglądały jak gdyby warczał. Chował się pod dużym kamieniem, w ręce ściskał sztylet. Arrav spojrzał poprzez ciemność pomiędzy nimi i zobaczył nie tylko człowieka, ale i bestię. Jego serce zadrżało.

Arrav wiedział, że jego ludzie nie mieli racji, nie mógł poprowadzić ataku na wioskę na nieprzygotowanego przeciwnika. Został wychowany w honorze i dumie, i wiedział on, że byłaby to rzeź, a nie bitwa. I wtedy, rozmyślając, zdał sobie sprawę, że ludzie i gobliny walczyli ze sobą od zawsze.

Pokazując swoim ludziom żeby do niego podeszli, Arrav wyszedł z cienia.

„Gobliny, usłyszcie mnie! Przybyliśmy tutaj by zabić was w zamian za krzywdy, które wyrządziliście. Ale teraz widzę, że jesteśmy niczym bracia, którzy walczyli, by zdobyć uwagę naszego ojca.”

Przestał na chwilę mówić, czekając na gobliny, które otrząsały się z szoku. Trzy największe gobliny podeszły do bram wioski, i podeszły do Arrava i jego ludzi. Jeden z nich zaczął mówić w ludzkim języku, przerywanym goblinim akcentem.

„Słuchamy, człowieku. Co masz nam do powiedzenia? Mów! Lub zabić was jak wasza rodziny!”

„Sugeruję pokój, bracie” powiedział Arrav. Jego ludzie spojrzeli na niego zszokowani, ale jedno spojrzenie wzroku Arrava ich uciszyło. Żaden człowiek z Avarrocki nie odważył się podważyć honoru i litości Arrava, a nawet w tamtejszych dniach były to wielkie cnoty. „Jeżeli zgodzicie się nigdy więcej na nie atakować, my nigdy nie zaatakujemy was. Będziemy żyć na tych ziemiach niczym bracia pod jednym niebem.”

Gobliny zaczęły się sprzeczać, i Arrav patrzał na ich sprzeczkę dopóki nie wstało słońce. W końcu, najmniejszy z goblinów wyszedł na przód i przemówił.

„Przyjmujemy twój pokój, człowieku. My, gobliny, jesteśmy słabi przeciwko ludziom, a was jest mniej niż nas. Pokój jest jedyną możliwością zakończenia tej wojny. Chodźcie do naszej wioski handlować, a my pójdziemy do waszej. Teraz opuśćcie, musimy zmiażdżyć trochę głów by zawrzeć pokój.”

Z tymi słowami, goblin odwrócił się i kopnął swych towarzyszy. Gdy odbiegli, goblin, który właśnie przemówił zaczął krzyczeć i machać rękoma na gobliny w wiosce.

W taki to sposób gobliny i ludzie zawarli pokój. W moich czasach, rzadko widzi się ludzi wchodzących do goblinich wiosek, i nie wiele goblinów odwiedza nasze sklepy.

Pomimo zwycięstwa nad barbarzyństwem, Arrav wrócił do Avarrocki, aby odbudować ją, lecz robił to z ciężkim sercem. Wiedział, bowiem że jego klątwa nie została jeszcze zdjęta i Zemourgal wciąż czyhał, knując zniszczenie Avarrocki. I wiedział że Zemourgal nie przyjmie pokoju.